Ludwika Amber

Home  »  Lista członków  »  Ludwika Amber

amber

Urodziła się w 1948 r. w Kowarach. W latach 1950-1969 mieszkała w Olsztynie. Studiowała psychologię na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1982 r. mieszka w Sydney (Autralia).

Będąc w Polsce pracowała jako nauczycielka Ośrodku Szkolno-Wychowawczym dla Dzieci Niewidomych w Laskach. W 1981 r. działała w Związku Zawodowym ?Solidarność?.

Jej wiersze drukowane były w językach polskim i angielskim, m.in. w pismach: ?W drodze? (Poznań), ?Integracjach? (Warszawa), ?Australian Book Review? (Melbourne), ?The Bulletin? (Sydney), ?Przegląd Katolicki? (Sydney), ?Ulitarra? (Sydney), ?Southerly? (Sydney), ?Nowy Dziennik? (Nowy Jork). Prowadzi warsztaty literackie i współpracuje z miesięcznikiem ?Kurier Zachodni? (Perth, Australia). W styczniu 2004r. czytała swoje wiersze w Operze Sydnejskiej podczas Festiwalu Kultury i Sztuki Polskiej POLART.

Jest autorką wierszy, opowiadań, przekładów poezji australijskiej. W swojej twórczości nawiązuje m.in. do tematów związanych z Warmią i Olsztynem. Jej wiersze są tłumaczone na języki angielski, niemiecki, francuski, litewski.

Opublikowała tomiki wierszy:
Tamten brzeg, Szybujący krajobraz, Landscapes of the Memory, Rozmowy z panią Drzewo, Nadzieja i inne wiersze, Na Ziemi pora kwitnienia, Praktykowanie życia, Ludzie i zwierzęta, Uśmiech do Boga, Our Territory, Wędrujący ogród, Delfiny, Pora kwitnienia, Ziemia Święta, Drzewa na pustyni, Australijska zima i inne wiersze.

Redagowała lub współredagowała antologie: Zielona zima. Antologia poezji polskiej w Australii, Many voices ? szkice literackie, The Opening of Borders. Poems.

„Goście jeszcze nadejdą” (1995) ? adaptacja sceniczna poezji Ludwiki Amber, (reż. Stefan Mrowiński), prezentowana była w Sydney i Melbourne.

Na podstawie wierszy Ludwiki Amber powstało słuchowisko „Pora kwitnienia” zrealizowane w 2006 r. przez Teatr Polskiego Radia w Warszawie (adaptacja: Iwona Smolka, reżyseria: Jan Kukuła).

Poezja Ludwiki Amber – z własną wizją świata, wyczulona na konkret, dotykająca rzeczy – stara się oswoić każdą egzotykę, udomowić nie znane, sprawić, aby każda idea sprawdzała się w istnieniu realnym, bliskim człowiekowi. Ważne jest, mówi poetka, aby wpuścić do własnego domu świat, aby otworzyć wyobraźnię dla odmienności, aby nie zamykać się przed nie znanym. Wiersze wyłapują z codzienności i ze zwyczajnego życia wszystko, co nadaje mu blask, stwarza intymną wspólnotę między ludźmi. Poezja ta przekonuje nas, że istnieje rzeczywistość o wiele szersza, bardziej rozległa niż ta, która jest dana naszemu poznaniu. Na straży tej rzeczywistości stoją jej mieszkańcy: Aborygeni. W tej rzeczywistości jest zanurzona stara kobieta, która pod słońcem Australii wie, czym jest trwanie. Ta przeszłość, którą zna i teraźniejszość są zaledwie okruchami nie zmierzonego czasu, kiedy był wznoszony wspólny, ludzki dom. I można sądzić, że najważniejsza prawdą, jaką zdobyła ta poezja, jest przeświadczenie, że celem człowieka jest spotkanie samego siebie, trudne samopoznanie, będące spełnieniem życia.

IWONA SMOLKA, fragm. Poetyckich Prezentacji, Polskie Radio, Warszawa

Za swoją twórczość była kilkakrotnie nagradzana. Otrzymała m.in.: Wyróżnienie Związku Pisarzy na Obczyźnie za wybór wierszy Uśmiech Boga(Londyn; 1997), Nagrodę literacką Związku Pisarzy na Obczyźnie za twórczość poetycką i translatorską (Londyn; 2003), Nagrodę Fundacji Sztuki i Wydawnictwa ANAGRAM za tomy wierszy Drzewa na pustynii, Ziemia Święta (Warszawa; 2005), a także medal ?International Order of Merit? (Cambridge, Wielka Brytania).